De defibrilator

Het was een klein berichtje in Het Nieuwsblad; de gemeente Beernem koopt geen defibrilator http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=6F39OBPE&postcode=8730).

Met zo’n titel trek je natuurlijk direct mijn aandacht, geen defibrilator ?!

Defibrilators je ziet ze steeds meer opduiken, in grote treinstations, binnen grote kantoorgebouwen, rond sportvelden, …  De toestellen worden gebruikt om stroomstoten te geven bij een hartstilstand. Wie daar ooit mee te maken heeft, zal ongetwijfeld blij zijn dat een dergelijk toestel in de buurt is.

Maar in Beernem moeten ze er dus niet van weten. Het gemeentebestuur gaat, zo leert het artikel, niet in op het voorstel om een automatische externe defibrilator (AED) te plaatsen op het plein tussen het gemeentehuis en het plaatselijke ontmoetingscentrum. Nu ken ik de gemeente Beernem wel een beetje. Op die plaats ‘gonst’ het van de bedrijvigheid. Je vindt er ook nog de plaatselijke bibliotheek en het gemeentelijke zwembad.  Best wel wat activiteit dus. Zo’n defibrilator op die plaats, het lijkt me geen slecht idee.

Daar denkt het gemeentebestuur dus anders over. Maar daar hebben ze een goede reden voor (NIET!). Volgens schepen Janssens is de plaatsing van één AED-toestel op één plaats onrechtvaardig ten opzichte van andere plaatsen waar zo’n toestel verantwoord is, zoals bij een school of een sporthal.  Bon, dan denk je bij jezelf ‘hoe bedenken ze het?’. We plaatsen geen AED omdat dat discriminerend zou zijn voor andere plaatsen waar we er ook eentje zouden kunnen plaatsen... We doen dus liever niets, dan dat we één toestel plaatsen. Dat lijkt me nogal kort door de bocht…

Zouden we een dergelijke redenering dan ook maar niet beter doortrekken naar de flitspalen in ons land ? We plaatsen geen flitspalen omdat het plaatsen van een flitspaal op een welbepaalde plaats onrechtvaardig zou zijn ten opzichte van andere plaatsen waar zo’n toestel ook verantwoord is. Ik dacht het niet, als we de wildgroei van flitspalen langs onze Vlaamse wegen overschouwen.

Wat stelt het gemeentebestuur dan wel voor “We willen onze personeelsleden in de eerste plaats aanmoedigen om een cursus EHBO te volgen”. Schitterend idee (en ja dat meen ik)! Ik heb ooit ook zo’n cursus gevolgd en daar steek je dus echt wel iets van op. Personeelsleden stimuleren om zo’n cursus te volgen is een goede zaak, en vergeet ook zeker niet om zo’n cursus regelmatig te herhalen… Want wat je niet vaak gebruikt, durf je wel eens te vergeten.

Maar het blijft jammer dat het gemeentebestuur het ziet als een of/of – zaak in plaats van en/en. En een cursus EHBO én een defibrilator, dat was nog beter geweest.

Goed, niets is voor eeuwig… Hopelijk is deze beslissing dat ook niet…

Voor u bekeken: Het groot mediadebat

Woensdagavond 4 mei 2011 zat media-minded Vlaanderen voor de televisie. Canvas zond namelijk het 'groot mediadebat' uit. Phara de Aguirre ontving in de studio mediaminister Lieten, Sandra De Preter, Christian Van Thillo (dit kan ik je nu al vertellen: Christian Van Thillo spatte echt van het scherm, hij maakte de meeste indruk van alle gesprekspartners) en Peter Vandermeersch voor een goede babbel over de media in Vlaanderen.

Nadat de verschillende tafelgasten werden voorgesteld sneed Phara al snel de onderwerpen 'de overname van SBS', 'de relatie van de VRT met Woestijnvis' en 'de nieuwe beheersovereenkomst van de VRT' aan. Veel wijzer werden we er echter niet van. Wat werd verteld hadden we de voorbije dagen en weken al gelezen in de Vlaamse kranten. Het groot mediadebat herkauwde gewoon wat we al wisten.

Het groot mediadebat, we werden er dus niet echt warm van. Hoe meer de uitzending vorderde, hoe meer mijn aandacht ook verslapte. Maar gelukkig was er Phara nog, zij zorgde zelf voor een eenzaam hoogtepunt toen ze Van Thillo, en passant, de Vlaamse Berlusconi noemde. 'Nu ga je het krijgen', hoorde ik mezelf denken. 'Phara, Phara, Phara wat doe je nu', voegde ik er Michel Wuyts-gewijs aan toe. In mijn fantasie zag ik Van Thillo al kwaad opstaan, de studio uitbenen enkel nog gevolgd door het geluid van een dichtgesmeten studiodeur. Helaas niets van dit alles. Van Thillo leek zich even te verslikken, lachte dan even (groen) en ging gewoon verder met zijn betoog. Foei Phara, Foei !

Net voor ik besliste om de televisie dan maar helemaal uit te zetten wist Phara te vertellen dat we aan de laatste vraag gekomen waren. Gaat dat even snel, zo'n groot mediadebat. 'Hoe zien de media er uit binnen vijf à tien jaar?', bleek die laatste vraag te zijn. 'Even eindigen met een open vraag, waar iedereen gelijk heeft' moet Phara gedacht hebben. Elke gesprekspartner haalde zijn of haar glazen bol boven en verkondigde de eigen waarheid.

Besluit van dit alles ? Zo 'groot' of 'groots' was dit mediadebat allerminst. We hadden zelf nog veel meer vragen en onderwerpen kunnen bedenken die aan bod konden komen (genre: de positie van de distributeurs in Vlaanderen, de toekomst van lokale radio in Vlaanderen, de toestand van de mediaconcentratie in Vlaanderen, ...). Op dat vlak bleef ik op mijn honger zitten, helaas

De verschijning van Roger

Het was donderdagavond (14/04/11) iets voor 21 u dat ik besliste om na een lange werkdag in de zetel te ploffen. Op een doordeweekse donderdagavond vind ik niet echt mijn gading op tv, tot ik al zappend op VT4 terechtkwam.

Het actualiteitenprogramma ‘Vlaanderen Vandaag’ bleek op volle toeren te draaien. Dirk Tieleman, het nieuwsanker, bleek als van ouds op dreef. De journalistieke adrenaline gutste als een tsunami door zijn lichaam, voor dit soort avonden besliste hij om niet met pensioen te gaan maar om professioneel actief te blijven.  Marc Geenen, gerespecteerd journalist, had voor VT4 namelijk een exclusief interview met Roger Vangheluwe, de ex-bisschop van Brugge. Aan de vooravond van de ‘goede week’ leek het voor Vangheluwe het geschikte moment om terug, voor even, op de voorgrond te treden.  Laat ons hopen dat hij zicht niet geïnspireerd heeft op de gebeurtenissen van Palmzondag (nu zondag) en dat hij niet de hoop heeft dat hij na dit interview een ‘Hossana ‘ mag verwachten.

De vraag die we ons al weken stelden, ‘Waar zit Roger?’, kreeg al zeer snel een antwoord: ‘Live vanuit Frankrijk’. Helemaal dus niet zover weg, voldoende dicht om de actualiteit in Vlaanderen van nabij te kunnen volgen.

Natuurlijk werd het interview een teleurstelling!  Roger Vangheluwe bleek zich af te vragen waar iedereen zich zo druk om maakte. ‘Het was maar een spelletje’, ‘Het was geen brute seks’, …. het was eigenlijk maar een futiliteit, een bagatelle als we Roger mogen geloven.  Hij was ook verbaasd dat iedereen zich alleen maar de slechte dingen over hem leek te herinneren, ‘ in de vijfentwintig jaar dat hij Bisschop van Brugge was, had hij toch ook heel wat goede dingen verwezenlijkt’. Dat mochten we toch niet vergeten !

De grijns van een slim mens

Wie niet alleen naar zijn woorden luisterde, lette ook op zijn non-verbale communicatie. De grijns op zijn aangezicht zorgde voor nog meer afschuw. Roger Vangheluwe is geen dom mens, hij is theoloog en wiskundige, dat mogen we allerminst vergeten. Wanneer hij tijdens het interview in de hoek werd gedrumd wende hij zijn blik zoveel mogelijk van de interviewer af. Maar wanneer hij de mogelijkheid zag om zichzelf in een positief daglicht te plaatsen, dan greep hij die kans en verscheen een grijns op zijn gezicht.

Het interview heeft op veel mensen een diepe indruk nagelaten. Wat mij is bijgebleven is enerzijds de banalisering van de gebeurtenissen. ‘Het leek allemaal niet zo erg’ prevelde de voormalig bisschop. Wat me nog meer is bijgebleven, de hunker naar macht en erkenning. Decennialang werd hij in Brugge gewaardeerd omwille van zijn ambt en zijn persoonlijkheid (wisten we toen maar beter!). Hij stond zelfs mee op het startpodium van de Ronde van Vlaanderen, de bisschop van Brugge te midden alle wielervedetten. Hij genoot toen zichtbaar van de aandacht, hij vond dat wel fijn, dat zag je zo.
Die naar aandacht snakkende Roger Vangheluwe zagen we gisteren opnieuw terug. Hij is helemaal niet van plan om de laïcisering aan te vragen, hij is en blijft priester, voor de rest van zijn leven. Bovendien krijgt hij steun van héél wat mensen, bekenden en vreemden. Mensen die hem willen opvangen, mensen die hem om raad vragen. Daar trekt hij zich heel hard aan op, het lijkt wel of hij denk dat zij alleen hem begrijpen en dat alle andere mensen hem willen zwart maken.

Of dit zijn laatste interview was ? ‘Ja’, zei hij, ‘toch totdat Rome een straf had uitgesproken’. Zijn woorden waren nog niet koud of hij ging zijn verhaal nog even overdoen bij VTM. Of dit zijn laatste interview was, we mogen het hopen. Hij heeft ‘zijn’ verhaal kunnen doen, ‘zijn’ waarheid kunnen verkondigen. De wonde is nog maar eens opengetrokken, we zijn nu wel zeker dat er geen beterschap meer zal komen, daarvoor is Roger (nog) teveel bezig met zichzelf ….

De doorbraak (alsnog?!) van de QR-code

QR-codes zijn in België aan een opmars bezig, dit ondermeer dankzij de opgang van smartphones en het mobiele internet. Ook de nieuwe Ipad 2, uitgerust met camera, kan voor een boost van de QR-codes zorgen.

Helemaal nieuw is de technologie echter niet, de QR-code werd reeds in 1994 ontwikkeld door een dochteronderneming van de Toyota-groep.



QR-codes: een stukje geschiedenis

Het Japanse bedrijf Denso-Wave, gespecialiseerd in de ontwikkeling van auto-onderdelen, ontwikkelde deze tweedimensionale streepjescode. Dit op vraag van Toyota dat eiste dat de aangeleverde auto-onderdelen beter en sneller identificeerbaar moesten zijn. Aanvankelijk werd deze toepassing dus louter in de auto-industrie gebruikt. Door de opgang van mobiele telefoons met camerafunctie (en later ook de smartphones) onstonden echter nieuwe mogelijkheden.

QR: hoe het werkt

De QR-codes verwijzen meestal naar een URL (maar ook andere toepassingen zoals mailadressen, profielpagina's op Linkedin/Facebook/Twitter, ... zijn mogelijk). De QR-code kan worden afgedrukt op advertenties, banners, .... Aanvankelijk moest de 'gebruiker' met zijn mobiele telefoon (met camera!) een foto nemen van de QR-code. Door een QR-lezer in de mobiele telefoon werd de code terug omgezet naar de URL. Tegenwoordig beschikken echter heel wat smartphones over een QR-codescanner. Bij sommige smartphones is het echter nog nodig om een applicatie (een zogenaamde 'app') te downloaden. Bij de smartphones moet je dus geen foto meer nemen, het toestel scant de QR-code in.

Aanbieders van QR-codes kunnen zo op een eenvoudige manier een link leggen tussen bijvoorbeeld een printadvertentie (offline) en (mobiel) internet (online). Uitermate geschikt dus voor crossmediale communicatie en campagnes. Bovendien is er geen meerkost aan het inzetten van QR-codes. Gebruikers van de QR-codes hoeven geen lange of ingewikkelde url's meer in te typen. Code fotograferen en inscannen, en je wordt naar de website doorgelinkt !

QR-codes, de doorbraak (?!) in België

Ook al is deze technologie al vele jaren beschikbaar, tot voor kort waren het voornamelijk doorwinterde marketeers die deze toepassingen kenden. Maar de doorbraak in België, toch op zijn minst van de kant van de adverteerder, lijkt er alsnog aan te komen.

QR-codes in België, een korte bloemlezing:

• QR-codes duiken steeds vaker op in jobadvertenties. Het voordeel daarbij is dat je als werkgever geen ellenlange beschrijvingen meer moet neerpennen in je 'papieren' personeelsadvertentie. Via de QR-code worden geïnteresseerden naar een specifieke internetpagina doorverwezen.
• District Antwerpen maakte onlangs bekend QR-codes te zullen plaatsen op verschillende vormen van communicatie (affiches, flyers, uitnodigingen en infobrieven).
• Stad Brussel plaats stickers met QR-codes aan de ingang van belangrijke gebouwen zoals het stadhuis, het administratief centrum, bibliotheken, culturele locaties en zwembaden.
• De Brusselse vervoersmaatschappij MIVB voerde onlangs een promotiecampagne voor zijn mobiele website (m.mivb.be). Op de promotieaffiche werd ook een QR-code geplaatst, wie deze inscande kwam terecht op de nieuwe mobiele site.
• AXA Bank lanceerde onlangs een opmerkelijke campagne voor zijn renovatielening. AXA Bank creëerde met duizenden verfpotten één grote QR-code (daar bestaat natuurlijk een filmpje van dat je hieronder kan terugvinden).

Betekent dit nu de definitieve doorbraak van de QR-code ? Het blijft moeilijk in te schatten. Opmerkelijk is zeker de verhoogde aanwezigheidheid van QR-codes bij verschillende campagnes en in de wereld-rondom-ons. Adverteerders werken dus steeds meer met deze nieuwe technologie. De vraag is echter of de consument / burger ook gebruikt maakt van deze applicatie. Tot op heden zijn daar nog geen resultaten van bekendgemaakt...

Google '+1': de wereld sinds facebook...

Een ding moeten we Mark Zuckerman en Facebook minstens nageven, ze hebben de wereld veranderd. Niet zozeer omdat we massaal een Facebook-account hebben aangemaakt (begin april 2011 zouden we met zo'n kleine 4 miljoen Belgen op Facebook zitten, bron: http://www.checkfacebook.com/) maar vooral omdat we sinds de introductie van deze sociale media-site alles 'leuk' zijn gaan vinden.

295 dagen zonder regering? Vind ik leuk!
De fotoreportage van ons bomma haar reis naar Tenerife? Vind ik leuk!
Een collega die ziek is? ...euh... Vind ik leuk!

Vind ik leuk-button



Je kan het zo gek niet bedenken of we vinden het vandaag de dag allemaal wel 'leuk'. Dat we dingen leuk vinden is niet zo vernieuwend, wel dat we ons meer en meer laten beïnvloeden door wat onze (sociale media-) vrienden leuk vinden. Het zogenaamde 'liken' is dan ook veel minder onschuldig dan het lijkt. Het gaat niet zomaar over iets leuk vinden maar over beïnvloeding. We laten ons namelijk makkerlijker leiden door de mening of het advies van vrienden. Wat een vriend leuk of interessant vindt, dat zullen we zelf misschien ook wel weten te appreciëren.

... Google '+1'

Ook internetzoekmachine Google is op de 'vind ik leuk'-trein van Facebook gesprongen. De internetgigant experimenteert met een soortgelijke toepassing waarbij gebruikers zoekresultaten kunnen 'raten' en zo aanbevelen bij hun sociale netwerk. Hiermee wil Google ervoor zorgen dat we nog sneller de meest relevante zoekresultaten voorgeschoteld krijgen. Waar websites nu nog hoog kunnen scoren door onder andere het strategisch plaatsen van de juiste zoektermen, zal de ranglijst door deze applicatie mede bepaald worden door de mening van je (sociale media-) vrienden.

Ook voor e-marketeers betekent Google '+1' een nieuwe uitdaging. Om een echt goede positie te krijgen in de ranglijst zullen ze er moeten voor zorgen dat zoveel mogelijk mensen de aangeboden informatie nuttig vinden en zullen 'liken'. De strijd om de surfer / consument is hierbij open verklaard !



Google '+1'-button



PS: Voor zij die er nu al niet genoeg van krijgen, het Google '+1'-introductiefilmpje: